Życie z labradorem

O LABRADORZE
   Labrador retriever jest pogodnym i bardzo towarzyskim psem. Idealnie nadaje się do rodziny z małymi dziećmi. Nie jest to pies, który wymaga tyle rychu co pies gończy, ale musi mieć możliwość wybiegania się, lecz nie wolno go przemęczać. Psy tej rasy mają tendecję do tycia i choroby zwanej dysplazją stawu biodrowego. Powoduje to u nich niesamowity ból, sprawiający, że pies nie może przejść nawet kilku metrów. Chorobę można wykryć po przyjściu szczeniaka na świat. Jeśli pies nie urodził się z dysplazją już niegdy nie będzie na nią narażony. Najlepiej jest adoptować labradora zdrowego, ponieważ pies z dysplazją staje się niemały problemem dla właściciela. Nie chodzi tylko o wygodę ludzką, ale o to, że człowiek musi patrzeć jak to piękne zwierzę cierpi po przejściu zaledwie kilku kroków.
TRESURA
   Labrador wymaga tresury, bez której może stać się niebezpieczny dla właściciela. Nie mam tu na myśli tego, że może go zaatakować, bo to w przypadku labradora wychowywanego przy człowieku jest to mało prawdopodobne, ale pies może skoczyć na człowieka ( labradory nie ważą mało ) i zwyczajnie go przewrócić. Labrador bardzo szybko i chętnie się uczy, ale wymaga czasu i cierpliwości jego właściciela. 
SPORTY
   Jak wspomniałam wcześniej labradory muszą mieć możliwość wybiegania się. Najlepszym sportem dla takich psów jest aportowanie i wszelkie sporty wodne. Labradory uwielbiają być zabierane nad jezioro, badź nad morze. Kochają wodę i pływanie.
PIELĘGNACJA
   Szata labradora jest krótka i gładka. Nie sprawia problemów w pielęgnacji. Wystarczy co jakiś czas ją wyczesać. Psa należy kąpać przeciętnie raz na miesiąc. Labradory mają tendencję do łysienia na łokciach. Nie zagraża to im zdrowiu. Jest to zupełnie normalne w przypadku tej rasy. Należy jedynie smarować łokcie maścią, o którą najlepiej zapytać się u weterynarza.
SPACERKI
   Szczeniak po otrzymaniu wszystkich potrzebnych szczepień musi przejść okres kwarantanny. Polega ona na tym, że pies przez ok. 2 tygodnie musi przebywać w domu bez kontaktu z innymi psami. Można jedynie wyprawiać spacery do miejsc, gdzie nie ma innych psów. Pewnie niektórych z was zastanawia fakt, jak zwierzak ma się załatwiać. Należy położyć psu gazetę, lub specjalny papier kupiony w sklepie zoologicznym w dobrze dostępnym miejscu, w którym będzie móg się wypróżnić. Oczywiście szczeniak nie nauczy się od razu, że tam ma się załatwiać. Musimy mu w tym pomóc. Kiedy zobaczysz, że pies przymierza się do załatwienia swojej potrzeby zanieś go na gazetę, a potem pochwal, że załatwił się we właściwym miejscu. Postaraj się zapamiętać mniej, więcej w jakich godzinach, lub porach dnia pies się załatwia. Ułatwi to potem ustalenie w jakim czasie będziesz go wyprowadzać.
   Po okresie kwarantanny należy zacząć wyprowadzać młodego labradora na spacery. nie powinne one być długie. Poranny powinien trwać tak ok. 30 minut, a po południowy ok godziny. Oczywiście spacery nie kończą się na tych dwóch wyjściach, ale jest ich ok 3 dziennie. Kiedy pies jest młody spacery powinny się odbywać co najmniej 5 razy dziennie, najlepiej w miarę możliwości co 2 godziny. Wspólne wyjście z psem nie powinno polegać na tym, że wyjdziesz ze szczeniakiem na 10 minut, on załatwi swoje potrzeby i na tym się skończy. Pójdź z nim w takie miejsce, gdzie będzie mógł się wyszaleć, wybiegać i równocześnie nie narażać się na niebezpieczeństwo. Z biegiem czasu należy zmniejszyć liczbę spacerów, ponieważ starszy już pies nie będzie wymagał tylu wyjść.